3 dni w Stambule: notatki z mojej podróży
Autorka: Elena Martin — Hiszpania | 15 września 2025
Tym razem miałam na Stambuł trzy dni. Nie wystarczyły, by poznać całe miasto, ale zostawiły wspomnienia związane z jego ulicami: filiżankę kupioną po rozmowie, herbatę na promie i kolory nad mostem Galata. To notatki z mojej podróży.
Dzień 1: Sultanahmet, Wielki Bazar i Galata
Na plac Sultanahmet dotarłam wcześnie, gdy było tam jeszcze niewielu gości. Przed wejściem do Hagii Sophii zatrzymałam się na chwilę. W środku uwagę przyciągnęły przyćmione światło i mozaiki; na kilka minut zamknęłam oczy. Po drugiej stronie placu zdjęłam buty w Błękitnym Meczecie i patrzyłam na światło padające na niebieskie płytki. Przypomniały mi baśniowe pałace z dzieciństwa.
Na Wielkim Bazarze jedwabne szale, miedziane tygielki i głosy prowadziły mnie przez wąskie przejścia. Sprzedawca opowiedział, że sklep należał do jego ojca i że tutaj dorastał. Kupiłam małą filiżankę na pamiątkę rozmowy. Później usiadłam przy tureckiej kawie w ukrytej kawiarni; obok starszy mężczyzna palił nargile, a dzieci bawiły się niedaleko.
Szłam w stronę Galaty ulicami pełnymi kawiarni i muzyki. Przy wieży byłam o zachodzie słońca. Nie weszłam na górę: wystarczyło usiąść w pobliżu, patrzeć na złoto-czerwone niebo i krążące mewy.
Kolację zjadłam w małej restauracji rybnej w Karaköy. Dwóch studentów obok rozmawiało o swojej pierwszej podróży do Stambułu. Zamówiłam rybę, sałatkę i zimne piwo, obserwując ulicę przez okno. W hotelu byłam zmęczona, lecz światło, zapachy i rozmowy tego dnia nadal mi towarzyszyły.
Dzień 2: Na drugi brzeg Bosforu i z powrotem
W Eminönü kupiłam ciepłego simita i herbatę przed wejściem na prom do Üsküdar. Mewy leciały za łodzią i łapały rzucane przeze mnie kawałki. Zapamiętałam syrenę, słone powietrze i parę nad herbatą. W Üsküdar usiadłam nad wodą z widokiem na Wieżę Dziewiczą, rybaków, spacerowiczów i europejski brzeg.
Do Kuzguncuk poszłam pieszo. Kolorowe drewniane domy, pnącza i małe kawiarnie tworzyły inny nastrój niż miejsca odwiedzone dzień wcześniej. Starsza kobieta uśmiechnęła się i powiedziała, że okolica bardzo się zmieniła, ale nadal jest spokojna. W ogrodzie pod figowcami zjadłam dania na oliwie, ciepły chleb i wypiłam lemoniadę. Wokół słychać było dzieci i rozmowy sąsiadów.
Po Kuzguncuk wróciłam na europejski brzeg do Beşiktaş i odwiedziłam pałac Dolmabahçe. Kryształowe żyrandole, złocone sufity i wielkie sale kontrastowały z obiadem w ogrodzie. Za oknami lśnił Bosfor.
W Ortaköy kupiłam kumpira, pieczonego ziemniaka z dodatkami, i zjadłam go nad wodą z widokiem na most. Obok ruchliwego placu stał meczet, a niedaleko młodzi ludzie grali na gitarze i śpiewali.
Wieczór zakończyłam w okolicach Taksimu i İstiklal, zaglądając do małej meyhane. Drewniane stoły pokrywały talerze meze, w tle płynęły stare tureckie piosenki. Gdy wyszłam około północy, sprzedawcy simitów i kwiatów nadal byli na ulicach. Do hotelu wracałam zmęczona, ale uśmiechnięta.
Dzień 3: Nişantaşı, sztuka współczesna i Balat
Ostatni poranek zaczęłam w kawiarni w Nişantaşı: cichy jazz, sok pomarańczowy i ciepły croissant. Para przy sąsiednim stoliku pracowała na laptopach i żartowała z kelnerem. Przez okno obserwowałam inny rytm miasta.
W Istanbul Modern wielkie płótna, instalacje cyfrowe i fotografie pokazały mi kolejną twarz Stambułu. Wewnątrz była sztuka, za oknami Bosfor. Znalazłam tam chwilę spokoju.
W Balacie chodziłam między kolorowymi domami, schodami zajętymi przez dzieci i praniem na balkonach. Właściciel kawiarni przyniósł kawę z lokum i powiedział, że Balatu nie da się zamknąć w zdjęciach: trzeba usiąść i posłuchać. Głosy wokół wyjaśniały jego myśl.
Później wróciłam do Eminönü, mijając wędkarzy i sprzedawców kasztanów oraz kukurydzy. Bazar Egipski pachniał cynamonem, goździkami i szafranem. Kupiłam przyprawy i lokum; mała torebka szafranu stała się kolejną pamiątką.
O zachodzie jeszcze raz przeszłam mostem Galata. Niebo za sylwetkami meczetów było pomarańczowe i fioletowe, a wędkarze nadal stali nad wodą. Zatrzymałam się, by posłuchać mew, ludzi i fal. Trzy dni nie pokazały mi wszystkiego, ale dały wiele powodów, żeby wrócić.
